بازهم زنان! آری باز هم باید ازین مقوله گفت تا هنگامی که ما زنان ونیز مردان ُبه خود آئیم و به مقام < انسانیت > بدون خط کشی و پیشداوری ارج بگذاریم!
حالیا مصلحت وقت در آن می بینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم
جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاک دلی بگزینم
جز صراحی و کتاب ام نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا را به جهان کم بینم تا حریفان دغا را به جهان کم بینم
سر به آزاده گی از خلق بر آرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان برچینم
بس که در خرقه ی آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم
همه عمر بر ندارم سر ازین خمار مستی